แหะๆ ปล

            คิดถึงเพื่อนๆทุกคนคับ     

 

 

 

     ขอประกาศนิดนึง เนื่องจากเนตที่หอ มีปัญหานะครับ ผมคงไม่ได้ออนเอ็ม หากใครมีอะไรฝากไว้ในสเปซเลยนะครับ หรือส่งเมลล์มาให้ก็ได้ครับ ผมจะรีบตอบให้นะครับ ขอโทดด้วยจิงๆ ขอให้อันนี้เป็นบอร์ดฝากข่าวนะครับ ขอบคุณครับ

 

              เธอเหนื่อยไหม ที่ยังทนกับคนไม่เอาถ่าน เธอเบื่อไหมที่ยังยอมให้คนไม่ได้ความ ขอโทษจริงๆ ที่ฉันทำให้เหนื่อยใจ

   เป็นเวลาเกือบสามเดือนแล้วที่ผมได้ก้าวมาสู่ญี่ปุ่นนะเนี่ย  ทั้งที่ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยคิดไม่เคยฝันเลยว่าจะได้มาต่างประเทศเลย โธ่ พี่ ลาวบ้านเกิดผม ผมยังไม่เคยไปเลย เหอๆ ก้าวแรกที่ที่จะขึ้น ได้เห็นหน้าที่บ้านครั้งสุดท้าย น้ำตามันก็ไหลออกมา ไม่ๆกูไม่ร้อง กูแค่น้ำตาไหล (ต่างกันตรงไหนวะ) เสียดายเพื่อนๆไม่ได้มาส่งเลย มีไอ้วอ กับไอ้เปย์ ที่มา ดีใจเจงๆ ขอบคุณทุกคนที่มาส่งผมครับ คิดถึงโว้ย

 

   ก้าวแรกที่ก้าวขึ้นเครื่องบิน ตื่นเต้นๆ เกร็งๆ ทำไรไม่ค่อยถุก ไอห่า เดินไปกว่าจะขึ้นเครื่องบินได้ แม่งลากกระเป๋ากันขาแหก ไกลอย่างกับวิ่งมาราธอน สงสัยเป็นนโยบายของสนามบิน เรื่องการรณรงค์การออกกำลังกายนี่เอง (กูขอบใจมึงมากเลย กูเหนื่อย) ผมก็ได้นั่งที่ปลายปีกเลย นั่งข้างในนะเฟ้ย ไม่ได้นั่งข้างนอก ตอนที่เครื่องบินขึ้น เค้าบอกให้เครี้ยวหมากฝรั่ง ผมก็ล่อแม่งเลยทั้งกล่อง ทั้งเครื่องก็เคี้ยวกันหยุบหยับๆ เหมือนเป้นวัฒนธรรมกันไปซะอย่างงั้น แต่ถ้าไม่เคี้ยวหูแม่งอื้อจริงๆ เนื่องจากความกดอากาศมันไม่เท่ากัน ทำให้ร่างกายเราปรับตัวไม่ทัน (โธ่ กูก็รู้นะมึงถึงโง่แตก็ไม่ฉลาดนะเว้ย) หลังจากนั้น หลังจากนั่งทำมิวสิควีดีโอได้สักพัก ก็ม่ายไหว เลยต้องนอนหลับไปเยย งืมๆแจ็บๆ(น้ำลายหกรดคนข้างๆ)

 

    หลังจากนั้นหกชั่วโมง เครื่องก็มาถึงสนามบินนาริตะ ดีใจๆ แต่ว่า เอาอีกแล้ว เครื่องลงทำกูปวดหัว ปวดหูอีกแล้ว โอ้ย ทรมานจิงๆกู หลังจากนั้นก็แยกย้ายไปแต่ละโรงเรียน เด็กอาโอยามามีทั้งหมด สิบห้าคน เพิ่งเคยเห็นหน้าก็มี บ้างคนก็ไม่รู้จักผม (ใช่สิ กูมันไม่หล่อนี่) หลังจากนั้นก็ขึ้นรถมาที่บ้านพัก พักผ่อนนอนหลับสบายๆ ผมอยู่เตียงชั้นบน ดูมีโลกส่วนตัว แอบตดก้ได้ ไม่เหม็นคนเดียว ได้แบ่งปันคนข้างล่างด้วย เฮ้ย แต่ผมไม่เคยนะเว้ย (ครั้งเดียว)เหอๆ

 

    หลังจากนั้นไปทำเอกสารไรจนเสร็จ ก็ได้ขึ้นรถไฟครั้งแรกในชีวิตของผมเลย ผมไม่เคยขึ้นรถไฟเลยนะ อ่อๆเคยขึ้นๆ เคยขึ้นรถไฟตะลุยจักรวาลที่ดรีมเวิร์ด สนุกดีๆแต่มันมืดอ่ะครับ ผมกลัวโดนลวนลาม(คนละรถไฟแล้วโว้ย) เหอๆ รถไฟที่นี่ออกแนวมาเร็วไปเร็ว เปิดประตูได้แปปเดียวก็ต้องไปแล้ว แถมคนแม่งเยอะจริงๆ เบียดเสียดกันม้ามแทบพุ่งออกมาจากปาก ที่เล็กๆที่คุณคิดว่ายืนได้คนเดียวที่ไทย ที่นี่ยืนได้อย่างน้อยอีกสี่ถึงห้าคน กูจะบ้า มึงขี่คอกูเลยไหม แต่อย่างว่า ต่างคนต่างก็รีบนี่เนอะ เอาน่า กูเลือกมาแล้วนี่หว่า แต่มันก็ดีอย่างสำหรับพวกหื่นๆอย่างผม(เอ้ยไม่ใช่ๆลืมตัว) เราอาจะได้ซบใครบางคนที่เราแอบเล็งไว้ก้ได้ แต่ผมก้ไม่เคยสักที ข้างๆแม่งมีแต่ผู้ชายแก่ ยืนน้ำลายยืด โอ้ย กูล่ะเสียสติ ผมเลยแอบซบไปสองที(เฮ้ยๆล้อเล่น)สาวๆหายไปไหนหมด สาเหตุที่สาวๆไม่ค่อยมี เพราะว่า เค้ามีตู้แยกให้นี่เองครับ แต่ถึงแยกแล้วก้ยังเบียดอยู่ดี เพื่อนผมเคยขึ้นตู้ผิด โดนด่ามาเละเทะเลย แต่ก้ฟังไม่รู้เรื่องหรอกนะ อยากด่าๆด่าๆไป กุไม่รู้เรื่อง เหอๆ นานทีๆรถไฟมันก็จะดีเลย์ เนื่องจากฝนตกบ้าง รถไฟชนกันบ้าง มีคนโดดรางรถไฟบ้าง อันหลังนี่ดิสยอง ไม่อยากคิด ตอนยืนก็ต้องยืนหลังเส้นเหลืองนะครับ ไม่อย่างงั้นอันตรายมาก เพราะว่าแรงดูดของลมที่เกิดจากรถไฟวิ่งอาจดูดเราลงไปในซ่องเอ้ยซอกได้(เหอๆ) แต่ยังไงผมก็คติดว่ารถไฟที่นี่สะดวกครับ เป็นการขนส่งหลักของญี่ปุ่นเลยทีเดียว

 

     ตัดมาทางด้านความเป็นอยุ่ไปวันๆของผม มาแรกๆก็นะ ภาษายังงูๆปลาๆ ไปถึงก้จิ้มๆเอาอันนู้นๆอันนี้ๆ แต่ว่าสะดวกนะครับ ถึงแม้เป็นร้านอาหารเราก็สั่งได้โดยง่าย เพราะเค้ามีโมเดลรูปอาหารจำลองไว้ เราก้จิ้มๆได้เลย หรือจะเป็นแบบหยอดเหรียญซื้อก็สะดวกครับ ผมมาที่นี่ครั้งแรก นอกจากไข่ที่ทอดกินเอง ผัดผักน้ำมันเยิ้ม และก็มาม่าอาหารคู๋ใจ อาหารอย่างแรกที่ผมกินในร้านที่ญี่ปุ่นก็คือแกงกระหรี่ ที่ผมกินเพราะไม่ได้ตั้งใจหรอก เห้นมันถูกสุดเลยจัดมา คำแรกที่กิน โอ้วอร่อยๆ(มั้ง) เพราะผมไม่เคยกินก็เลยไม่รู้ กินๆเข้าไป แต่ปรากฎว่าเพื่อนที่มาด้วยกัน กินไม่ได้เลย คือว่าเครื่องเทศค้าแรงจริงไงครับ ผมมันตัวเขมือบอยู่แล้วอะไรก้กินได้ แต่อย่างเยวที่กินไม่ได้เลย คือราเมงซองๆรสนัตโตะหรือเต้าเจี้ยวนี่ล่ะ กินแล้วแม่งจะอ้วก กูจะตายเอา โอ่ๆ

 

     แรกๆผมก็ทำกับข้าวไปกินอยุ่ กินกับผึ้ง เฟริน ปิ๊ก แพทอ่ะ อร่อยดี แต่หลังๆเนื่องจากสภาพอากาศเป็นใจ ผมเลยตื่นสายแม่งทุกวันเลย เลยไม่ได้ทำ แต่ตื่นมาแต่งตัวก้ไม่ทันแล้ว ผมได้ออกกำลังกายทุกเช้าล่ะครับ ไม่ใช่กระแดะอยากแข็งแรง แต่ว่ามันต้องวิ่งเนื่องจากไม่ทันรถไฟ เสียงที่กั้นรถไฟดังเมื่อไหร่ก็สับกันตาเหลือก วิ่งขึ้นรถไฟได้ก้หอบแฮ่กๆ เหมือนคนออกแนวหื่นๆ ไอห่า ก็กูเหนื่อยนี่หว่า (แล้วมึงเสือกตื่นสายทำเฟี้ยอะไรล่ะครับ ไอแสด) แหะๆ กูขอโทด

 

     ผมได้ไปเที่ยวมาแล้วก็หลายที่อยุ่ ที่แรกเลยที่โรงเรียนพาไปคือโยโกฮาม่า ไปสวนสัตว์ ไปดุเพื่อนๆว่างั้น ก้ได้เห็นสัตว์แปลกๆมากมาย เช่นม้าผสมกับม้าลาย อือ ดูแปลกดี ออกมามันก้เป้นม้าตัวสีน้ำตาล มีลายขาวดำ ทำไมไม่ลองเอาช้างกับจิงโจ้ผสมกันดู ผมว่าน่าจะแปลกไปอีกแบบนะ แล้วที่แค้นคือไปขอถ่ายรูปเด็กๆ แม่งวิ่งหนี แต่พอผู้หญิงมาแม่งรีบเลย ไอ้เด้กเวร หื่นแต่เด็กเลยนะมึง (หรือว่าหน้ากูโหดวะ)  หลังจากนั้นก็ไปโรงเรียนมัธยม เจอสาวน่ารักมากมาย แต่แค่ ม ต้นเอง จะหลอกเด็กก็ยังไงอยู่ งืมๆ หญ้าอ่อนหวานๆ (จะหลอกเด้กหรือจะโดนเด็กหลอกวะเนี่ย) เหอๆ แล้วก้มาเต้นประกอบการแสดงอะไรไม่รู้ เด้กแม่งย่อตัวได้โครตอ่อนเลย พวกผมสิ กว่าจะย่อได้ เอวแทบหักแล้ว รู้เลยว่าแก่แล้วสังขารมันก็โรยราไปตามวัย เหอๆ แล้วก็มีโอกาสได้มาที่นี่อีกครั้ง มาเล่นเบสบอลครับ ไอเราก็กะว่าหมูๆ แข่งกับเด็กเว้ย ผู้หญิงด้วย สบายๆ เสร็จกู ที่ไหนได้ แม่งเล่นเก่งกันชิบหาย เพราะว่าเค้าเป็นทีมโรงเรียน พวกผมดิ ตีแต่กบ ไม่เคยเล่นเลย คั้งแรกที่ผมออกไปตี สบายๆ แม่งขวางไม่แรงหรอก ปรากฎว่าลูกแม่งแรงกว่าร้อดดิกเสริฟอีก กูจะบ้าตาย ตีก็ไม่โดน แถมลูกเข้าหน้ามีหวังกูกลับบ้านเก่าแน่ ผู้หญิงอะไรวะ ข้างแรงชะมัด เข้าหน้ากูนะมึง กูให้เลี้ยงทั้งชีวิตเลย เหอๆ แต่คงไม่เป็นไรหรอก เพราะหน้าผมมันหนา ฮ่าๆๆๆๆๆ

 

     นอกจากนี้ที่อื่นๆก้มีได้ไป ชิบุย่า แหล่งที่มีคนข้ามถนนเป็นแสนคน ผมยังงง เค้าข้ามกันได้อย่างไร คนเยอะจิงๆ ที่ต่อมาฮาราจูกุ แหล่งเสื้อผ้าของวัยรุ่นและเด็กแนวอย่างผม แนวตะเข็บชายแดน ทุกๆวันอาทิตย์ก็จะมีสาวๆแต่งตัวแปลกๆมานั่งประชันโฉมกันที่หน้าวัด ให้ได้ถ่ายรูปกัน น่ารักดี แต่ผมก็ยังไม่ได้ไปถ่ายสักที ว่าจะใส่ผ้าขาวม้าตัวเดียวไป จะได้แนวกับเค้าบ้าง แล้วก็สถานที่อื่นๆบ้าง ชินจูกุ อูเอโนะ โอไดบะ(ตอนไปลอยกระทง)แล้วก็มากมาย แต่ผมไม่ค่อยได้ไปไหนหรอกนะ ตังไม่ค่อยมี

 

     สุดท้ายสำหรับวันนี้เด๋วมาอัพต่อ เรื่องการเรียน การเรียนของผมจัดอยู่ในขั้นต้นๆเลยล่ะ นับจากท้ายอ่ะนะ เรียนก้ไม่ถึงกับแย่อ่ะครับ แต่ก็ไม่ดีเท่าไหร่ อยุ่ท้ายๆ แต่นั่นก็ดีแล้ว ผมไม่อยากดดันตัวเอง ผมคิดว่าผมแข่งกับตัวเองก็พอแล้ว ผมจึงเรียนดดยไม่เครียดเท่าไหร่ การบ้านไม่ทำ ก็บอกว่าลืมเอามา ชั่วจิงๆกู แต่ว่าไปๆมาๆคะแนนสอบใหญ่ผมกลับได้เยอะที่สุดในเด็กไทยวะอย่างงั้น ผมเลยงงๆ สงสัยผมคงจะเดาเก่งจริงๆ แต่ต่อจากนี้คงต้องขยันให้มากกว่านี้ เพราะว่า เราก็อยากอัพตัวเองให้ดีมากขึ้นเหมือนกัยน เพื่อนๆก็ด้วยนะครับ สู้ๆ

 

 ปล คิดถึงทุกคนเลยนะครับ

      ประกาศคนหาย ไอชาญ หายหัวเลยนะมึง เมลลืมึงกูส่งไม่ได้ เด๋วกูสมัครให้ไหม่ โทรมาหากูด้วย

      เพื่อนๆหกหนึ่งและทุกคนสามัคคีกันไว้ กลับไป นัดรวมๆ คิดถึงแม่จัง แม่เยาว์ด้วย

      อ่านแล้วอย่าลืมมาเม้นนะครับ ขอบคุณๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ